ه‍.ش. ۱۳۹۰ تیر ۲, پنجشنبه

عاشقانه ها

(گلچینی از رباعیات و کوتاه سروده های عاشقانه)


د رون
د لتنگم ا ز برون  و  ز خا مو شي/ جا نم  به بر، زعشق د رون خویش
آ ن التها ب خفته ،  فروزا ن سا ز/ مفتون نما مرا ، ز  فسو ن  خویش
بهتر ین گوهر
نا ز نینا،  بهترین  گوهر،  ترا ست/ ذا ت پا ک وچهر خوش منظر، ترا ست
گلژنی  ز یبا ،  ز  معنا  و   ز   رخ/ همچو فیروزه  به  ا نگشتر  ،  ترا ست
آ ن  لحظه
خـُرم آ ن لحظه که د لد ا د ه  به د ید ا ر آ ید
وز سر غنچه ی  لب ،  بوسه  طلب  فرما ید
گوشه ی  خلو تی  ا ز  بستر عشق ،  آ سا ید
د ا من ملتهب  و صل  ،  چو گل  ،  آ ر ا ید
د ید ا ر
گر بر ا ی  کا ر عشق  ا قر ا ر هست
یا  که  د ر ا قر ا ر عشق  ا صر ا ر هست
مقصد  آ ما ل  جا ن ،  د ید ا ر  سا ز
تا  که  ما  ر ا  فر صت  د ید ا ر هست
بوسه بر مهتاب
آ ن شب  که  در هو ای تو ،  چشمم  به  ر ا ه  بو د
سر نا ی عشق  ر ا ، خو ش  و  شا د ا ب  می ز د م
نقش  و  نگا ر  د لکش  تو ،  ر و ی  ما ه  بو د
ا ز  را ه  د و ر  ،  بو سه  به  مهتا ب  می ز د م
بزم
باشد که شمع بزم ، برافروزیم
آتش ، به جا ن پیکر غم ریزیم
چشما ن عاشقا نه به هم دوزیم
گل غنچه های لب به هم آمیزیم
بی تا ب
آ ن شعله ها ی سرکش  چشم  سیا ه  تو
بر خرمن  د لم ، ره آ تش گشوده ا ست
آ ن قبله گا ه  د لکش  رخسا ر ما ه  تو
آ رامش و قرار مرا ، در ربود ه ا ست
شما رش
درهوای رخ چنان ماه ات
آسمان را نظاره می کرد م
باامید توبر سر راه ات
روزوشب راشماره می کرد م
حضور تمنا
آن شب عبورآتش آغوش اش/ دریک بلور د لکش رویا بود
نورنگا ه ولعل  لب نوش اش/ صد جلوه از حضور تمنا بود
زا د روزش
به یا د_ ز اد روزش ' شا دما نی ست
سرورست و سرود و رقص و آغوش
و روز_عشق و جشن_ مهر با نی ست
که او یا د ست و دنیا را ' فراموش
د ر بنیا د عشق
ما چه آ مو ختیم در بنیا دعشق
رسم _ " هم پیما نگی " آ مو ختیم
شیوه ی " فر زا نگی " آ مو ختیم
تا که مجنون  شد به ما ا ستا د عشق
د رسی ا ز" د یوا نگی "  آ مو ختیم
ما  " ز خود بیگا نگی " آ مو ختیم
الفبا ی عشق
د ر فرصت د و روزه ی د نیا یی/عشق ا ست کلید رمز توا نا یی
گر بنگری به د فتر د ا نا یی/ خوشتر ز عشق نیست ، ا لفبا یی
گفتا رعشق
کا ش یکشب ، ماهرانه ، خانه می آراستم
دانه دانه ،  بوسه ها را بر لب ات می کاشتم
در ضمیرعشوه ات ، گفتارعشق می یافتم
بر سریر شانه ات ، سر را رها می داشتم
د و ستد ا رعشق
ما ، نسل ضربه دیده ز پرگار_نفرت ا یم
ما ، ازبرای_نسل_ بشردرس_عبرت ا یم
با شد د یا رو کلبه ی ما ، پر شود زمهر
ما ، د وستدا ر_ حربه ی عشق و مسرت ا یم
چشم ها یش
در آ ن لحظه  که ا فکند چشم ها یش
به  چشما ن _ همیشه عا شق _ من
کجا دانست  برق_ آ ن  نگا ه ا ش
د مد خورشید  صبح صا د ق _ من
ا ندازه ی عشق
مپرس دیگر مرا ز انداز ه ی  عشق/ که من آن قد و با لا دوست دا رم
و عشق  من  د ر ا ین  د نیا نگنجد/ ترا ، بر تر ز د نیا د و ست دا رم
نشای عشق
دیر آ مدی چرا به سراغ ما/ آ را م جان و چشم و چراغ ما
برکن ز ریشه بوته علف ها را/ بنشان نشای عشق به باغ ما
شا ید
ای مه نیا مد ی و دل  آ زردی/ آ نشب بسی هوای تو در سر بود
شا ید که ره به کوی دگر بردی/ آ نجا که محفلی خوش و برتربود
در راه عشق
خواهم ترا به سینه بیفشا رم / سر را به را ه عشق تو بسپارم
پا در دیار وصل تو بگذ ا رم / آن پرده را ز فاصله  بردارم
صبح عشق
هر صبح با خیا ل تو بیدا ر می شو م
در پا کی هوا ی تو هشیا ر می شو م
دل بسته ام ز راه سلا مت  به کوی تو
یعنی که من  بدون تو بیمار می شوم
کا رعشق
زنجیرعشق _ا و ست که بر پا ی_ ا ین د ل ا ست
ا و بی خبر ز حا ل_ د ل ا ست و چه غا فل ا ست
گفتیم که ا ین جنون ، همه نا شی ز عشق _ ا و ست
گفت ا و که کا ر_ عشق ، نه کا ر_ یک عا قل ا ست
بسا ن گل
گل_"آ سوری" خا ک بلو ر بود / و نا م ا و بسا ن گل ، " فلور" بود
همه در آرزوی یک نگاه اش/ دوچشم آبی اش صد " کوه نور" بود
زعطرآ کنده بود هر سوی را ه ا ش/ کمند_ ز لف ا و پژ وا ک بور بود
بسا ، دلبسته ی رخسا ر ما ه اش/ و ا و ، بی ا عتنا بر صد کرور بود
و یا پیوسته بر خیل_ سپاه اش/ و ا و، فر ما ند ه ی بزم و سرور بود
هزاران جان فد ا در پیشگا ه اش/ که ز یبا و ز سر تا پا ، غرور بود
کمند_ ز لف ا و پژ وا ک بور بود/ گل_ "آ سوری" خا ک بلو ر بود
دکتر منوچهر سعادت نوری

بر گرفته از مجموعه سرودههای زنجیرها 

ه‍.ش. ۱۳۹۰ خرداد ۳۱, سه‌شنبه

آخر چرا؟

به مناسبت کشتار ها و نابود سازی (اعدام) های اخیر

دیدی چگونه بال و پر ما شکسته شد
یا دل درون سینه ، چه خونین و خسته شد

ایام_ ما گرفت ره تلخ_ قهقرا
زان دم که روزگار ، به دشمن خجسته شد

ابری سیاه پاره ، بر آمد ز قهر وکین
آن کهکشان_ عاطفه از هم گسسته شد

آزادگان_ قافله سالار_ نیکنام
در جای جای شهر ، به زنجیر بسته شد

گشتند خادمان وطن حبس و همزمان
هر خائنی که بود رها گشت و رسته شد

وان مردمان عاشق این مرز و بوم پاک
بس رهسپار خاک عدم ، دسته دسته شد

توفا ن و سیل_ خشم ، چنان چیرگی گرفت
تیر_هلاک ، بر چپ و بر راست ، َجسته شد

آنجا که بود کشتی_ عشق و امید ما
آخر چرا؟ به ساحلی از غم نشسته شد

زان دم که روزگار ، به دشمن خجسته شد
دیدی چگونه بال و پر ما شکسته شد

دکتر منوچهر سعادت نوری 

دی ۱٣٨۹ -  ژانويه ۲۰۱۱

ه‍.ش. ۱۳۹۰ خرداد ۲۰, جمعه

ای وطن، ای ایران




ای  وطن ، زرینه هفت آئینه داری
ای بسا گوهر ، که در گنجینه داری

در تمدن ، سهم ها ، دیرینه داری
دانش و فرهنگ را ، پیشینه داری

در هنر ، معماری_ تزئینه داری
خط و تذهیبی خوش و نقشینه داری

ای که خورشیدی طلا، زرینه داری
بس گلستان، دشت ها سبزینه داری

ای که صد افسانه بر هر سینه داری
رستم و رودابه و تهمینه داری

عاشقانه ، ساغر_ آبگینه داری
مستی ، از گل باده ی دوشینه داری

وین زمانه ، خرقه ی پشمینه داری
سوگ ها ، از شنبه تا آدینه داری

ای که قلبی ، با صفا ، بی کینه داری
پس چرا ، سنگین غمی در سینه داری؟

 ای خزان را سه  دهه ، بیشینه داری؟
چون اسیران جامه ی رنگینه  داری؟

ای که خورشیدی ، چنان زرینه داری
پس چرا ، عصری چنین غمگینه داری؟

دکتر منوچهر سعادت نوری
خرداد ۱٣۹۰

روزگار خزان


شا هد بد روزگاری بوده ایم
روزگا ر تیره تاری بوده ایم

اوفتاده در ‌پی خیل فریب
خوش خیالی را قراری بوده ایم

بهراستقرار آزادی و عدل
قهقرا را ، رهسپاری بوده ایم

جای صلح ومهربانی و وداد
ظلم وکین را پاسداری بوده ایم

از زمان سلطه ی جهل و ريا
در کف بس کجمداری بوده ایم

بلبل عاشق زبستان پرکشید
چون خزان درهر بهاری بوده ایم

عاشقان در وصل معشوقه به کام
ما خم کوی نگاری بوده ایم

عشق در پستوي خانه شد نها ن
گراسیر موی یاری بوده ایم

چون خزان درهر بهاری بوده ایم
شاهد بد روزگاری بوده ایم

دکتر منوچهر سعا دت نوری

الفبا ی عشق

رباعی
د ر فرصت د و روزه ی د نیا یی
عشق ا ست کلید ‌رمز توا نا یی

گر بنگری به د فتر د ا نا یی
خوشتر ز عشق نیست ، ا لفبا یی

دکتر منوچهرسعا دت نوری


نابودی ارزش‌ ها


خبرت هست که از هرچه در آن ارزش‌ بود
شده‌ نابود در ايران و نماندست نشان

گوهرمعرفت وحرمت تاریخ و زبان
گشته‌ پا مال و به رفته ‌است ز کف بس ایمان

دانش و دین و جوا نمردی وانصاف امروز
بنده ی درگه ی درهم شده هریک آسان

مرد و زن تحت فشارو ز بسی حق محروم
ظلم و بیداد فراوان و فزون بر نسوان

فقر و فحشا و فساد وغم و زاری و بلا
شده گسترده‌ به کشور ، به همه شهر و مکان

غافل و بی خرد و چاکر و نادان درکار
اهل دانا شده‌ برگوشه ی غربت زندان

ناخدا، خواب و یا بر سر اوراد و دعا
کشتی ملک فتاده ، همه سو بر توفان

شود آیا که فریدون زمان ، برخیزد
تا دهد ، دوره ی ضحاکی ایران، پایان

دکتر منوچهر سعا دت نوری

سنگریزه


شدم سرگشته ای، مانند_ گویی
چو رفتم زان طرف، ماندم ز سویی

زمانی بر زمین، دلبسته ی خاک
و گاهی در هوا، چون تار_ مویی

تو، آب روشن و جانبخش و دلپاک
نماندی راکد و پابند_ کویی

شدی جاری به روی دشت و خاشاک
نگشتی واله و شیدای رویی      

تو، پیوستی به دریاها به افلاک
من ام، سنگریزه ای در قعر_ جویی 

دکتر منوچهر سعادت نوری 

با الهام از روانشاد مسعود فرزاد که چنین سرود
سر گشته درین مرحله، چون گوی بماندیم
زآنسوی نرفتیم وازین سوی بماندیم
تو، آب روان بودی و رفتی سوی دریا
ما، سنگ و کلوخیم، ته جوی بماندیم

ه‍.ش. ۱۳۹۰ خرداد ۱۹, پنجشنبه

در آن دیار

بر قلب_ آن  د یا ر  که  پیوسته یا د_ما ست
د لبسته ما ند ه ا یم که روزی سفر ‌کنیم

آنجا که سینه چا ک ، بگرد‌ یم گرد_ شهر
از یک سبوی_ پا ک ، لب_ تشنه ، تر ‌کنیم

در پرتو_ تشعشع_ خورشید_ آن د یا ر
جا ن و روا ن_ خویش ، بسی  تا زه تر ‌کنیم

با  کا ر وا ن_ با بک و ا فشین و ما زیا ر
کاخ_ عد و خراب و زبن ، زیر و بر کنیم

در هر کنا ر و گوشه ی آ ن مهد_  پرگهر
و جد ی ،  بسا ن_ آ د م_ نوع_ بشر کنیم

آ نجا که  قرص_ ما ه  د رخشد  بر ﺁ سما ن
با صد هزا ر جلوه ،  که حظ_ بصر کنیم

وندر فضای_ یکشب مهتاب_ پر شکوه
رقصان شویم و زمزمه ی_ عشق ، سر ‌کنیم

دکتر منوچهر سعا دت نوری


لحن گرم عشق

چشمک نمی ز نی که بیا ئی بسا ن نور
بوسه نمی د هی ، که گشا ئی ره عبور

مستی نمی کنی که سرا پا ئی از غرور
عریا ن نمی شوی ، که نما ئی تن بلور

ازبهر نا زهای ‌تو گرصد حکا یت است
آن لحن گرم عشق توما را کفا یت است

دکتر منوچهر سعا دت نوری

ه‍.ش. ۱۳۹۰ خرداد ۱۸, چهارشنبه

باران بریز : رگبار قطره های زلال آب

شهراست پر غبار و هوا تیره است و تار
ابر سیاه همهمه دارد به آسمان
انبوه دود و خاک نشسته به صحن باغ
دار و درخت و شاخه ی گل ، چهره بوته زار
دیریست باغبان نگرفته سراغ گل
بر بسته بار و منزل دیگر گزیده است
آشفته خاطری زده ره بر درون باغ
بس شیره های شهد درختان مکیده است
باران بریز
رگبار قطره های زلال آب
دار و درخت و شاخه ی گل شستشو بده
ای باغبان شهر
برخیز و خاک سوخته را رنگ و بو بده
باران بریز : رگبار قطره های زلال آب

دكترمنوچهرسعادت نوري
 بر گرفته از مجموعه سروده های امید و آرزو

منوچهر سعادت نوری

Saadat Noury (born 1939), also spelled as Saadat Nouri or Saadat  Noori, is an Iranian author, a poet, and a 
journalist. His full name is Manouchehr Saadat Noury, MSN


Early life and family
He was born in 1939 in Tehran, Iran. The Iranian historian
and scholar  Hossein Saadat Nouri (1906–77), was his father. His mother was the Iranian school teacher, Saltanat Aryan (1914–78). He now lives in Montreal, Canada


Education
He holds BA degree in Journalism from Tehran University, MS degree in Human Nutrition from Columbia University (U.S.), DVM degree from Tehran University, and PhD degree in Humanity from Vanderbilt University (USA


Works
He started writing poetry as a teenager and has many publications in numerous international and Iranian periodicals. He is also the author of the scientific books such as "Human Nutrition", "Experimental Nutrition", and many articles published by Tehran University between 1968 and 1986. His research works on Nutrition in Ancient Iran was published in the literary and scientific Journal of Vaheed in Tehran during 1970-1973, and it was then published online in 2010. He was the founder & editor of the cultural and scientific Journal of Farm (Mazra'eh) in 1980. The Journal, which was also bilingual (Persian & English) could only survive until 1985.
His recent research notes on "First Iranians", "Missing Moments", "Iranian Heroes" (Fereydun, Kaveh, Ariobarzan, Rostam Farrokhzad, and Mardavij), "Iranian Poets" (Rabi'ah Quzdari, Baba Tahir, Hatef Esfehani, Iraj Mirza, Mohammad Taghi Bahar), and some of his works in Persian and in English can be viewed on the Internet. "Wish & Hope" is the title of his Poetry Anthology, which was published in October 2004. Some of his poems can be viewed in  and in the "Anthology of Chains".  His recent poems may be also viewed on the Blossoms of Thoughts  


One of his Quatrains

افتاده ام ،  به پای_ تو ، در سجده گاه_ عشق
سجاده ام ، ببین : شده ، آهنگ و ساز _ عشق

با آن عروج_ وصل_ تو در خیمه گاه عشق
خوانم ترانه ای و دو رکعت ، نماز _ عشق

دکتر منوچهر سعادت نوری