ه‍.ش. ۱۳۹۲ فروردین ۳۰, جمعه

خواب های یک سراینده



آن شب که ماه بود و فروغ ستاره بود
بر آسمان چشم تو ما را نظاره بود
آن شب فضا ، همه عطر تن تو داشت
هر رایحه ، ترانه ای از عشق می نگاشت
آن شب نگاه تو غزل عشق می  سرود
ابیات آن نگاه ، به جان داد تار و پود
آن شب تمام جان و تن آتش گرفته شد
گل های عشق در بر ما ، نو شکفته شد
آن شب که دست عشق تو و من به هم فشرد
غم از میانه رفت و ره نیستی سپرد
آن شب که فصل عشق ورق خورد در کتاب
چشمان ما یکی شد و بیگانه شد ز خواب
آن شب نشد فسانه و پاینده هست هنوز
بر صفحه ی خیال ، درخشد بسان  روز

***

آن خواب شده ، بسان بیداری
هر گاه ، که ره به ، خواب_ من داری
مانند_ فرشتگان_ فرخ بال
خوش ، رقص گشوده ، گیسو افشانی
پرواز کنان ، در عرصه ی افلاک
برتر ، ز مه و ستاره ، رخشانی
همراه_ نسیم_ یک سحرگاهان
همسان_ گل و شمیم_ شمعدانی
در دامن_ خواب_ تو شدم ، مدهوش
دامن ، نه دهم رها ، به آسانی
این دامن ، و آن همه فسونکاری
آن خواب شده ، بسان بیداری

***

شصت و شش سالی شد و از سر ، گذشت
عمر_ ما ، افسانه بود و سرگذشت
خواب بود‌یم ، در عدم ،درحال_ خویش
سرخوش ، از افکار و از افعال_ خویش
خفته بود‌یم ، همچنان آ سوده بال
فا رغ ، از  زنجیره ‌ ی امیال خویش
او  به ما از نیستی ، هستی نمود
راه_  عشق  و باده ی  مستی نمود...

***

نفرین ، بر آن صدا و بر آن ، با نگ و آن نهیب
وان با د_ پر خروش ، که بس همهمه نمود
دادی مرا به خواب ، ز آغو ش_ خود نصیب
نفرین ، به باد باد ، که آن خواب  را ربود

***

گر نبینم ترا  به خواب ، یکشب
ا ی بس ا فسرد ه ، صبح  برخیزم
خواهم هرشب ، به خواب من آ ئی
تا که گل ، پیش_ پای_ تو  ، ریزم

***

کی شود ، خواهی ، حریرین بستری
تا که د رآغوش من ، ‌تو جا کنی
شا دما نه چون به موج _ بو سه‌ ا ی
غنچه ی لب های خود را وا کنی
چون سبکبا را ن ، کنا ر _ سا حلی
خواب آ سوده‌ در ا ین ما وا کنی
با تشعشع های_ بیدار ی _ خویش
یا د _ خوشکامی ازآن رویا کنی ...

***

هرشب به خا ل_ گونه‌ ی ‌تو بوسه می زنم
بوسه به روی خا ل_ ‌تو هر گوشه می زنم
با یاد_ خا ل_ گونه‌ ی ‌تو در خلا ل خواب
صد ها هزار بوسه  ،  برآن گونه می زنم

***

تو که صدعشوه می ریزی به خوابم
کجا دا نی زعشق بی حسا بم
که همچون بنده ی در گاه عشقت
سر از فرمان_ تو  هرگز نتا بم...
تو که هر نیمه شب آیی سراغم
و ازفردای عشق پرسی جوا بم
قرار_عشق_من با تو ، مدا م است
که ثبت است شرح آن در هرکتا بم
ترا جزهمدل و همد م ‌نجویم
عزیزم : ای نخستین ا نتخا بم
کجا دا نی زعشق بی حسا بم
تو که صدعشوه می ریزی به خوابم

***

د ر یک شرو ع نم نم با را نی / د ر یک شب نخست ز مستا نی
بودی ‌توآن الهه ی افسون ‌ها/ گویی چنان که جانی وجانانی
گرم سخن زقصه ی خوب عشق/ خواب از ميان  پرید به آسانی
گشتم اسیر وسوسه های دل/ زان نکته‌ها که افتد و‌تو دانی
فرزانه عاشقی ز تو زایش یافت / یلدا شبی همایش طو لا نی
وقت سحرگهان به کنار تو /  بودم به نام تازه وایما نی
نامی که یاد ویژه نشان دارد/ازیک وقو ع وحالت روحا نی
نامی که چون  طلیعه ی یلدا شد/ مفهوم یک ‌تولد نورا نی
نامی که ثبت د فتر عشاق است/ یعنی که شرح عشق وپریشانی
‌گوشم به سوی شهد کلا م ‌تو/ تا نام تازه را به زبان رانی
مجنون عاشق ، آنکه نهادی نام/ زان شب ،هویتی شده بنیانی
ازیک وقو ع وحالت روحا نی/ د ر یک شرو ع نم نم با را نی

***

آر مید ن ، خواب د ید ن
خواب و رویا ی محا ل
یا ، ا سیر یک نبرد نا بر ا بر
با گروهی مردمان کینه توز
پا ی بند صد ستیز و بس جد ا ل
یا که ا ز شا د ی ر مید ن
گشته د مسا ز غم و ا ند و ه جا ن سو ز
بی ا را د ه ، ا شک با رید ن
بغض آ لوده ، پریشا ن ، پرملا ل
یا ، سر ا ز خط و ره جا نا نه پیچید ن
از دیاران ، راه بر چیدن
بر درون نقطه ا ی بیگا نه ، کو چید ن
کاین شهامت ، در دلاور نیست
نقطه ا ی بر گوشه د شت ا ین جها ن
پا به پا ی مر د ما نی تشنه ی آ ب زلا ل
یا ، گذ شتن ، چشم پو شید ن
ا ز خطا ها، ا شتبا ها تی که با و ر نیست
یا ، به صد نیر و د و ید ن
عاشقا نه ، دانه های مهر با نی را فشا ند ن
صاد قا نه ، عشق و ر ز ید ن
د ر ره د لد ا د ه ا ی نیکو خصا ل
یا که ر و ز و شب ، به ا و ج نا تو ا نی
خسته و آ شفته حا ل
د ر تقلا ی ر‌ها یی ، با ز نا ما ند ن
هر مکا ن و هر ز ما ن و هر مجا ل
یا ، پر ید ن ، نا گشود ه با ل
تا ر سید ن ، بر "ستاره" ، یک شهاب د و ر
شعله ی آتش ، بسان چهلچر ا غ نور
د ر طلو ع جا نفر و ز یک خیا ل
ما چه می بینیم ، چه می گو ییم
آ ری ا ین ست آ ر ز و ها ، عا شقا نه
بی هرا س ا ز د و ر ی و ا ز فا صله
بی هرا س ا ز د غد غه ا ز مسا له
ما شهابی ، د و ر می جو ییم ، دور ، بس پر ا شتعا ل
پا ی کو با ن و صا ل ، پرتوی فر خند ه فا ل
بر سپهری لا یزا ل
آ ر مید ن ، خوا ب د ید ن ، خو ا ب و ر و یا ی محا ل

***

من یک انسانم که عمری خواب را گم کرده ام
چون وطن یعنی که خاک و آب را گم کرده ام
گریه و نوحه ، فضا را یکسره تسخیر کرد
بلبل ، و بس گلشن شاداب را گم کرده ام
حمله ی روبه مزاجان ، شیر پرچم را زدود
همزمان ، خورشید عالمتاب را گم کرده ام
بس مبارز قهرمان را ، اهرمن نابود ساخت
مازیار و با بک و سهراب را گم کرده ام
ناله هایم از ستمگر ، در گلو فریاد شد
من توان_ حاکم_ ناباب را گم کرده ام
آن اهورا سرزمین شد مرکز تزویر و ظلم
سرگریبان ماندم و آداب را گم کرده ام
مازیار و بابک و سهراب را گم کرده ام
من یک انسانم که عمری خواب را گم کرده ام

دکتر منوچهر سعادت نوری