ه‍.ش. ۱۳۹۲ فروردین ۴, یکشنبه

چند شاخه گل : از یک سراینده

ا بیا ت خوا جه حا فظ دا نا را
وانگه که شرطه با د برآید با ز
دید ا ر آ شـنا ست یقین مارا
ای آمده ، ز شهر گل ا بر یشم
دل نزد ما ست ، کشور شیدا را
جانانه ای به عطر گل ا بر یشم
در ما هوای تست ، سرا پا را
دلبند_ روی_ خوب_ توییم و آن
چشم_ سیا ه و قا مت_ رعنا را
سوی تو بوسه ایم ، چو گلباران
بر آن، لب و یکا یک اعضا را
گو آ سما ن متا ب ، شبا نه ماه
برق نگاه تست ، که دنیا را
گر توده ابر ‌تیره رسد نا گاه
تابان کنی تو راه به فردا را
وانگه که شرطه با د برآید با ز
دید ا ر آ شـنا ست یقین مارا
امشب ز کو ی عشق ، دهیم آواز
در ما هوای تست ، سرا پا را

مرا در آغوش گیر ، تنگ و جانانه
گرم و بی صبرانه ، ای زیبا گلچهره ی زمانه
بنگر به گلزار و به غنچه ها
به غنچه های گل سرخ
بنگر چگونه هرغنچه جان می گیرد
و از شمیم هستی سرشار می شود
این جلوه های زندگی است
که آرام آرام پدیدار می شود
آنگاه که با بوسه ای مرا مدهوش می کنی
گلزار بهشت است که نمودار می شود
من باله ی هستی را
در هاله ی گل سرخ می بینم
گرچه پلک ها را نگشوده ام
اما در هر گوشه و سوی دیده ام
غنچه های گل سرخ است
که آ شکار می شود
آن لحظه که مرا به سینه میافشاری
هر پاره ی روح و جانم را
به کهکشان عشق می سپاری
و همزمان ، با آنچه بر زبان آری
فرشتگان ، در اوج آسمان پرواز می کنند
گویی با هزاران نیرو و توان
سرود همبستگی ساز می کنند
و این موج عشق است که رهسپار می شود
من باله ی هستی را
در هاله ی گل سرخ می بینم
بنگر به گلزار و به غنچه ها
به غنچه های گل سرخ
بنگر چگونه هرغنچه جان می گیرد
و از شمیم هستی سرشار می شود
این جلوه های زندگی است
که آرام آرام پدیدار می شود



دنیای ما، دنیای گلسرخ بود و عطر شکوفه ها
چشم انداز نسترن و بنفشه بود و اقاقیا
رایحه ی خوش زنانه بود: رایحه ی بهشت_ رویاها
رقص_ نرم_ ماهی بود در یک تنگ_ بلور
و آن تنگ_ بلور ، مظهر_ تمام_ دنیا بود
دنیای ما، ترانه بود و موسیقی و ساز و آواز
بال های گشوده بود بر آهنگ_ پرواز ...
ای که چون پرنیا ن ، گل ا بریشم
ای که ا یما ن و مسلک و کیش ام
د ین  و  آ یین  و د ل فد ا ی تو شد
درفراق تو بی خود از خویش ام
جام_ هستی ز  عشق تو ، نوشین
هرچه غیرازتو شد دگر، نیش ام
عشق تو ، آشیان_ جان سوزاند
مرهمی شو تو ، بر دل_ ریش ام
ای که همچون ا لهه ی نا هید
رنج و محنت ، زدائی از ‌پیش ام
در حریرین  پگاه صبح پرند
سهمی از بوسه کن کمابیش ام
ای که درتر مه ‌های هر پندار
روز و شب ، جزتو من نیاندیش ام

گل_"آ سوری" خا ک بلو ر  بود / و نا م ا و بسا ن گل ، " فلور" بود
همه در آرزوی  یک  نگاه اش/ دوچشم آبی اش  صد " کوه نور" بود
زعطرآ کنده بود هر سوی را ه ا ش/ کمند_ ز لف ا و پژ وا ک بور بود
بسا ، دلبسته ی رخسا ر ما ه اش/ و ا و ،  بی  ا عتنا بر صد کرور بود
و یا پیوسته بر خیل_ سپاه اش/ و  ا و، فر ما ند ه ی  بزم و سرور بود
هزاران جان  فد ا در پیشگا ه اش/ که ز یبا  و ز سر تا پا ،  غرور بود
کمند_ ز لف ا و پژ وا ک بور بود/ گل_ "آ سوری" خا ک  بلو ر  بود

آ شفته گر_ د ل_ خلا یق / گلبر گ _ تک _ همه حد ا یق
طنا ز تر  ا ز همیشه بر گرد / چون رنگ خوش گل شقا یق
خطی توبخوان ز نا مه ی مهر/ رنگی به نشا ن برین د قا یق
شوری تو فکن به جمع عشا ق/ ای مظهر _ کوثر _ علا یق
رخ  را  به  تبسمی بیا را ی / ا ی چهره ی با رز _ حقا یق
صد بوسه ی گرم زا ن لبا نت/ بر عا شق _ تو سزا و لا یق
بر گرد که صبر_دل سر آ مد/آن دل که ره ‌ات گرفته شا یق
بر گرد که تا فضا دهد رنگ / چون رنگ خوش گل شقا یق


برخیز و چما ن ، به باغ گل ، پد را م
بنگر چه نشاط و نکهت و شوری ست
بر بند  سفر ،  به  عرصه ی  ا لها م
آ نجا ، که نشا نه  ا ز گل سوری ست
د ید گا نم شد ا سیر طره ی گیسوی تو
ای شده ا بریشمین گل دربسیط د شت عشق
درجها ن هرگزنجستم گل به رنگ وبوی تو
هر زما ن بينم سیه چشما ن تو، د ر بين جمع
د ر پرند  آ رزو جویم  نگاه از سوی تو
ای به  سو د ا ی رخ زيبا ی تو ريزم ز لب
خرمنی ا ز غنچه بوسه بر حریر روی تو
بس نمود م ز مز مه  با نا م  والا ی ات زعشق
گشته ام رود ترا نه  در ره جا دوی تو
اسم و رسم ات شد مرا ورد زبان از بامداد
روح و جان تاشب بجوید گلشن شب بوی تو
من پریشا ن  خا طر و آ شفته حا لم  ا ین چنین
تا که د ل بستم به  تا ر پرنیا ن موی تو ...
جا ده ی ا بریشم ، من قا مت رعنای توست
روز و شب دارم سفرها، درخط ابروی تو
نا فرید ا یزد به گیتی گوهری ا لگو ی تو
جان و دل ، زنجیر شد د ر تر مه بست کوی تو

دکتر منوچهر سعا دت نوری