ه‍.ش. ۱۳۹۱ آذر ۱۵, چهارشنبه

برخی‌ از سروده‌های مجموعه ی زنجیرها



۱۸ - دشمن
زیر و رو گشته جهان و چه بسا دل ها سرد/ اشک ها ، سیل غم و آه ، ز سینه پر درد
شاخساران شده خشک و به زمین ، فرش کویر/ قلب ها منقلب و رنگ به رخساران زرد
مردمان ، سر به گریبان ز لب افسوس کنان/ که عدو بر سر این بوم ، چه آورد و چه کرد
دشمن است آنکه کمر بست به نابودی عدل/ یا که با اهل خرد گشت مداوم به نبرد
حرمت و شوکت ایران کهن داد به باد/ سوی هر فتنه و آشوب بسا روی آورد
مردمان سر به گریبان ز لب افسوس کنان/ که عدو بر سر این بوم چه آورد و چه کرد
دشمن است آنکه بها داد به سوگ و اندوه/ شیون و ناله و زاری، سر_ هر_ کو گسترد
عزلت و محنت بسیار، پدیدار بساخت/ نفی آزادی و حق کرد ز جمع زن و مرد
مردمان ، سر به گریبان ز لب افسوس کنان/ که عدو بر سر این بوم ، چه آورد و چه کرد


۲۰ - غروب
دلم خواهد غروب آید دوباره/ طلوع_ عصر_ خوب آید دوباره
غروب اینجا، بسی گرم است و دلچسب/ مرا یاد جنوب آید دوباره
به کنج _ هر کجا ، پا می گذاری/ صدای ساز و کوب آید دوباره
نه مثل_ شهر_ تهران ، کاندر آنجا/ فشاری بر قلوب آید دوباره
وآنجا ، وحشت و سرماست هر روز/ همان تیره غروب آید دوباره
ولی اینجا ، غروبش بی نظیر است/ دلم خواهد ، غروب آید دوباره
طلوع_ عصر_ خوب آید دوباره/ صدای_ ساز و کوب آید دوباره
مونترال - ۱۹۸۶

١٠٧
Artemis
"I would like you to know that I am Parvin/ The shining star in the sky of Persian Poetry/ I am neither Pourandokht nor Azarmidokht/ I am neither Atoosa nor Panthea/  I am not like that or this/ I am as Artemis/ The admiral of the Persian Navy/ In the Battle of Pars and Greece": Manouchehr Saadat Noury/ 2008
 Persian version of the poem


آ رتمیس
که من پروین فروغ شهر ایرانم/ نه پوراندخت، نه آذردخت، نه آتوسا، نه پانته آ/ بلکه آرتمیس سپهسالار ایران/ در نبرد  پارس و یونانم : پروین باوفا

١٠٨ - بخا طر آ ر
ا گر ز خویش گسستی ، فرا ی مرتبه ‌ا ست
ر د ا ی  وا دی هستی ، برا ی تجربه ‌ا ست
حیا ت ما به  پشیزی ، چرا  نه  می ا رزد
بخا طر آ ر که د نیا ، سرا ی یک شبه ‌ا ست

١٠٩ - فا نو س مهر
فا نو س مهر را ، سر ره  بر نشا ند ه‌  ا ست
رو شن نمو د ه‌  ا ست ، سرا ی و جو د  را
حالی و جذ به ا ی که به هستی ، نها د ه‌ ا ست
بلو ا ، فکند ه‌ ا ست ، همه تا ر و  پو د  را

١١٠ - بر گرد
آ شفته گر_ د ل_ خلا یق / گلبر گ _ تک _ همه حد ا یق
طنا ز تر  ا ز همیشه بر گرد / چون رنگ خوش گل شقا یق
خطی توبخوان ز نا مه ی مهر/ رنگی به نشا ن برین د قا یق
شوری تو فکن به جمع عشا ق/ ای مظهر _ کوثر _ علا یق
رخ  را  به  تبسمی بیا را ی / ا ی چهره ی با رز _ حقا یق
صد بوسه ی گرم زا ن لبا نت/ بر عا شق _ تو سزا و لا یق
بر گرد که صبر_دل سر آ مد/آن دل که ره ‌ات گرفته شا یق
بر گرد که تا فضا دهد رنگ / چون رنگ خوش گل شقا یق

١١١ - رنگ
فرزا نه ‌ا ی جو ا ن ، سخنی نغز سا ز کرد
با ید که  آ ن کلا م ، به خا طر نکو نگا شت
با غبطه بر جو ا نی_ نسل_ گذ شته ، گفت
کا ن عصر و عهد جو ا نی چه رنگ داشت
عصری که عشق بود و نشا ط و گل و ا مید
بغض فضا نبود و زما ن جذ به ها که کا شت
گفتم خوش ا ست آ ن همه ‌ی رنگ ها ، ا گر
ا زجا ن ، قد م به سوی رها یی ‌تو ا ن گذاشت

١١٢ - دعای خیر
ترا بیمار ودر بستر ، نه بینم
تبی سوزان تن ات در بر ، نه بینم
ترا خواهم درون جامه ای شیک
شکنج چا د رت برسر ، نه بینم
خرو شان خواهم ات چون موج دریا
خموش و ساکت و مضطر ، نه بینم
ترا خواهم خوش وشا دا ن و مسرور
ترا بیمار ودر بستر ، نه بینم

١١٣ - د ل گرفته
د لم گرفته از آن خانه ای  که عشق درآن / ز یا د رفته  و رخ ها درآن غم آلود است
وخانه ای که درآن یک چراغ_ روشن نیست/ و چشم_ پنجره در آن غبار اندود است

١١٤ - بوسه های شبا نه
هرشب به خا ل_ گونه‌ ی ‌تو بوسه می زنم/ بوسه به روی خا ل_ ‌تو هر گوشه می زنم
با یاد_ خا ل_ گونه‌ ی ‌تو در خلا ل خواب/ صد ها هزار بوسه  ،  برآن گونه می زنم

١١٥ - ازافسردگی تا سرزندگی
 ای روزگا رتیره و آ لوده/افسرده از مشقت_تو با شیم / آزرده از قساوت_تو با شیم
جوشیده آرزو که چه آسوده/ جوینده ی شفقت_تو با شیم /سرزنده از طراوت_توباشیم

١١٦ - توشه ی راه
یا د با د آن شبی که صد بوسه / برگرفتم ازو به یک گوشه
بوسه ها زان لبا ن شیرین ا ش / همه شد زا د_ره ' مرا توشه

١١٧ - چشم به ر ا ه معجزه
همچون اسیر _ کشمکش و بلو ا : چشمم به ر ا ه _ معجزه ی فر د ا ست
رقصنده ، بس پرنده ، بر ا ین آ و ا : کآ ز ا دی ست و صبح_ رها یی ها ست

١١٨ - نشا نی ما
تو ‌کزاحوال دل ، شرحی نخو‌اندی/ چرا پرسی زاحوال دل ما
ترا با کا ردل ، کا ری نبا شد/ که کا ردل ، بشد بس مشکل ما
زعشق تو ، همان د یدا ر اول/ فقط درد فراق گشت حاصل ما
نشا ن ازما نجستی و ندانی/ به کوی عشق بوده ‌است منزل ما

١١٩ - هرشب
گر نبینم ترا  به خواب ، یکشب/ ا ی بس ا فسرد ه ، صبح  برخیزم
خواهم هرشب ، به خواب من آ ئی/ تا که گل پیش_ پای_ تو ریزم

١٢٠ - طلیعه ی آ ذ رما ه
جا م طلا  نگشته نما یا ن ، به آ سما ن
درها له ها ی ا بر ، سپید ه شد ه نها ن
پژمرده گل بگوشه ی‌ هر باغ وبوستا ن
از چهچه پرنده ، نما ند ‌ست یک نشا ن

١٢١ - با رقیبا ن
 با رقیبا ن   ، به گفتگو بنشست
د ل_ او ، بهر_ ما پریشا ن نیست
رشته ی عشق را ، ز ما بگسست
دگر او را ، نشا ن ز جا نان نیست

دکتر منوچهر سعادت نوری

بر گرفته از مجموعه ی سروده‌های زنجیرها