ه‍.ش. ۱۳۹۰ مهر ۱۶, شنبه

د وباره



کی شود روزی ، د وبا ره ، عشق من
دفتر هجران ، به بندی ، تا کنی

کی شود ا ز د رد و غم ، یا بی رها
ز ند گی _ تا زه‌ ا ی ، بر ‌پا کنی

با فرا ز  و  با  نشیب _ ا ین جها ن
‌گر توا نی ،  با تحمل ، تا کنی

یا مبا د ا ، هر ز ما ن خواهم تو را
طفره‌ ها آ یی  و بس ، حا شا کنی

کی شود از قهر و شر ، رخ بر کشی
راه _ مهر و جای ‌خود پیدا کنی

کی شود  با شوق ، آ یی  نزد _ من
غمزه ها ، با قا مت _ رعنا کنی

کی شود  با صد  فسون ، با ا شتیا ق
مجلس آرا گردی و غوغا کنی

کی شود در متن یک آهنگ  خوش
جلوه‌ ای از رقص_ تن ، شیوا کنی

کی شود ، خواهی ، حریرین بستری
تا که د رآغوش من ، ‌تو جا کنی

شا د ما نه چون به موج _ بو سه‌ ا ی
غنچه ی لب های خود را وا کنی

چون سبکبا را ن ، کنا ر _ سا حلی
خواب آ سوده‌ در ا ین ما وا کنی

با تشعشع های_ بیدار ی _ خویش
یا د _ خوشکامی ازآن رویا کنی

وقت _ رفتن ، با دل _ پر حسرتی
‌کفش ها یت ، آ ورم  تا ، پا کنی

بو سه‌ ا ی  شیرین نشا نی ، یا د گا ر
وعده‌ ی د ید ا ر ما ، فردا کنی


دکتر منوچهر سعادت نوری

بر گرفته از مجموعه سروده‌های زنجیرها